شود . همين كه شيعيان پس از امام جواد بر امامت امام هادى اجماع كرده‌اند و كسى در آن زمان جز خود آن‌حضرت ادعاى امامت نكرد ، ما را از ايراد اخبار و نصوص صريح بر امامت آن‌حضرت بى نياز مىسازد » . « 1 » بنابر اين مىبينيد كه شيخ مفيد ، امامت امام هادى را به اجماع سران شيعه مربوط مىداند . چرا كه آنان برگزيدگان امّت و از فقهاى بزرگ بودند و معرفت آنان به امامى كه با وى و پدر و جدّ بزرگوارش زيسته بودند ، راهى عقلانى براى شناخت امام به حساب مىآيد . سخن شيخ مفيد و حديثى كه او روايت كرده ، فقط بيانگر اوضاع و احوال طايفهء شيعه در آن دوران است . 2 - فتح بن خاقان وزير متوكّل بود امّا به امام هادى مهر مىورزيد و علّت اين مهر ورزى يا گرايش شخصى او بود و يا اينكه وى در حقيقت يكى از ياران نفوذى آن‌حضرت در دستگاه حاكمه به شمار مىآمد . امّا در روايت آمده است كه آن‌حضرت به خاطر حفظ جان فتح بن خاقان او را مورد نكوهش قرار داده است . اجازه دهيد به حديث زير كه بيانگر گوشه‌اى از كرامات امام هادى و در عين حال نمودار بخشى از اوضاع و احوال شيعه در آن دوران است ، گوش بسپاريم : روزى نزد امام عليه السلام رفته عرض كردم : سرورم ! اين مرد مرا طرد كرده و روزى ام را بريده و ملولم ساخته است و نزد او به چيزى متّهم نيستم مگر به اين جرم كه ملازم شمايم و اگر شما چيزى از او درخواست كنيد

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 50 ، ص 121 به نقل از ارشاد مفيد ، ص 308 .